استفاده از هوش مصنوعی در توسعه برنامه درسی، یک رویکرد تحول‌آفرین است؛ که از فناوری پیشرفته برای بهبود شیوه‌های آموزشی استفاده می‌کند و تجارب یادگیری شخصی‌شده و فرایندهای ساده‌سازی را امکان‌پذیر می‌سازد. تا آن‌جا که توانایی فزاینده هوش مصنوعی در تجزیه و تحلیل داده‌ها و ارائه راه‌حل‌های متناسب، نویدبخش تحول روش‌های طراحی در برنامه درسی سنتی می‌باشد. این پژوهش، با هدف بررسی نقش هوش مصنوعی در فعالیت‌های آموزشی و چگونگی تأثیر هوش مصنوعی بر روند توسعه و مدیریت برنامه درسی، ضمن مطالعه مروری به روش سیستماتیک (نظام‌مند)؛ با تمرکز بر پرسش اولیه تحقیق و اتخاذ فرضیه میتنی بر اطلاعات زمینه‌ای و مقایسه راهکارها و روش‌ها و تفسیر نتایج به دست آمده، به دنبال پاسخ این پرسش است که چگونه می‌توان از هوش مصنوعی در فعالیت‌های آموزشی استفاده کرد؟ و هوش مصنوعی تا چه اندازه می‌تواند بر حوزه مطالعات برنامه درسی تأثیر بگذارد؟ یافته‌ها حاکی از آن است که هوش مصنوعی با مکانیزه‌نمودن وظایف آموزشی و تسهیل یادگیری تطبیقی، با افزایش کارایی، به مربیان اجازه می‌دهد تا بر آموزش‌های فردی تمرکز نموده، و در نهایت، تعامل و فراگیری دانش‌آموزان را بهبود بخشد. به نظر می‌رسد همان طور که هوش مصنوعی به تکامل خود ادامه می‌دهد، نقش آن در توسعه برنامه درسی نیز گسترش می‌یابد و فرصت‌هایی را برای تجارب آموزشی پویاتر و فراگیرتر ارائه می‌دهد. چالش ایجاد تعادل میان نوآوری و ملاحظات اخلاقی، در راستای تقویت آینده‌ای است که در آن، هوش مصنوعی به عنوان ابزاری قدرتمند در تقویت یادگیری و در عین حال محافظت از یکپارچگی شیوه‌های آموزشی عمل می‌کند.